Νύχτωσε νωρίς κι ο ουρανός απόψε είναι καμωμένος κι αυτός από τούβλο. Ποιος το ‘χτισε και ποιος το ‘κανε να μοιάζει έτσι. Όχι εγώ. Εμένα η δουλεία μου είναι να κοιτάω.
Η πόλη καταπίνει σπίτια και τα σπίτια καταπίνουν ανθρώπους. Όσο και να τη γράψουνε πάλι τίποτα δε σημαίνει. Τίποτα δε γράφτηκε πάνω στους τοίχους που να εξηγεί τι συμβαίνει.
Εγώ δεν πρόκειται να φύγω αυτήν τη φορά. Ούτε και θέλω όμως κάποιος άλλος να ‘ρθει. Αν κάνατε κι εσείς το ίδιο, τότε θα φεύγαμε μαζί, μαζί κι η πόλη. Αλλά εσείς έχετε άλλη γνώμη.
Μόνο ο χρόνος συμφωνεί μαζί μου. Ο χρόνος συμφωνεί και διαφωνεί με όλους. Κι ανάλογα τι θα τον χρειαστείς να πει, διαλέγεις τη στιγμή που θα συμβεί να γίνει. Να συμφωνεί, να διαφωνεί ή να ξεχνάς αυτό που ήθελες να πεις.
Τα μάτια μου ανοίγουν τρύπες αλλά μάταια. Γιατί αυτοί που αγαπώ θέλουν γυαλιά να βάλω.
Dalai Nylon 