Τσίχλες

Όταν τελείωσα με τις πανελλήνιες, πήρα ένα απόγευμα το λεωφορείο και κατέβηκα στην Αθήνα για να πάω να δω τους Ρέντιο-χεντ στον Λυκαβηττό. Ήμουν μια ροζ τσίχλα εκείνη τη μέρα και μετά τη συναυλία, άρχισα να αναμασιέμαι μαζί με όλους τους άλλους.

Αν υπήρχε ένα συλλογικό ουσιαστικό για την κοινωνία των ανθρώπων, το καλύτερο που μπορώ να σκεφτώ είναι το στόμα. Ένα στόμα ανθρώπων, να τι είναι, κι αναμασάει την τσίχλα, εσένα, μέχρι να γίνει άγευστη και στεγνή και άχρωμη σαν κάλτσα που προκαλεί αηδία. Κι ακόμα και τότε συνεχίζει το στόμα να μασάει την τσίχλα και η τσίχλα προσπαθεί να παραμείνει στο στόμα μην τυχόν και τη φτύσει.

Ένα συνθετικό προϊόν που δεν έχει χρησιμότητα πάρα μόνο για να περνάει η ώρα είναι ο μοντέρνος άνθρωπος. Κι όταν το συνεχές μάσημα τον πονάει τότε λέει: ο καιρός. Μα ρε βλάκα δεν το βλέπεις, ο καιρός που νομίζεις ότι σε κάνει καλά, αυτός είν’ ο σκοπός παρά το μέσο, γι’ αυτό έχεις έρθει εδώ, για να περνάει η ώρα. Όσο πιο συνηθισμένος, όσο πιο απαρατήρητος, όσο πιο ξεθυμασμένος, τετριμμένος, τόσο το καλύτερο.

Ράμσγκεϊτ, Κεντ
Καλοκαίρι 2023