Θα μιλήσω για τον εαυτό μου γιατί μόνο αυτό με ενδιαφέρει. Είμαι ψηλός, ξανθός και άσχημος. Όχι σόρρυ, αυτή είναι η κοπέλα μου. Εγώ είμαι κοντοστούπης και να σου πω πάντοτε το είχα και λίγο κόμπλεξ. Το άλλο που με χαρακτηρίζει είναι πως είμαι μισάνθρωπος.
Η κοπέλα που σου είπα, θεωρητικά θα μπορούσε να είναι και αδερφή μου. Μεγαλώσαμε μαζί, μας κάνανε μπάνιο στην ίδια μπανιέρα. Μία μέρα όταν ήμασταν περίπου έξι χρονών μου εξήγησε ότι όταν μεγαλώσουμε θα παντρευτούμε. Τότε ήταν όμορφη. Ήταν όμορφο παιδάκι. Μετά χάλασε ή εγώ έγινα στριμμένος, ένα από τα δύο. Έχει μια φίλη, τη φίλη της τη λένε Κατερίνα. Ξέρω ότι σου είπα πως είμαι μισερός, αλλά την Κατερίνα μπορεί και να την αγαπάω. Δεν ξέρω τι να σου πω γιατί δε θέλω να το σκέφτομαι, βλέπεις είναι η φίλη της κοπέλας μου κι αυτό μπερδεύει κάπως τα πράγματα.
Πολλές φορές βγαίνω έξω και περπατώ. Μία φορά πήγα από την Αθήνα στην Κόρινθο. Εκεί πέρα στάθηκα για λίγο στον Ισθμό και κοίταξα κάτω. Δε σκεφτόμουν απολύτως τίποτα. Όταν σταματώ, δε σκέφτομαι, είναι κενό. Όταν περπατώ μπαίνει και η σκέψη μου σε ρυθμό. Στάθηκα στον Ισθμό για περίπου σαράντα λεπτά, μετά ξεκίνησα πάλι για πίσω. Δεν είναι αλήθεια. Δε συνέβη ακριβώς έτσι. Αλλά πάντως μου αρέσει να περπατώ πολύ, κατάλαβες. Μου αρέσει να εξοντώνομαι στο περπάτημα.
Ένα πράγμα που δε μου αρέσει είναι να περπατώ με βροχή. Επειδή δεν μπορώ να το ελέγξω. Δε μπορώ να το κάνω να σιγοβρέχει. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να δυναμώσει, μετά γίνομαι λούτσα και απομένω στον υπόλοιπο δρόμο σε κακά χάλια. Είναι κάτι που δε με κολακεύει, να σε βλέπει έτσι ο άλλος. Οπότε δε μου αρέσει, θα ήθελα αν γίνεται να μη ξανασυμβεί.
Υπάρχει μία στιγμή. Δεν είναι συνήθως κάτι ιδιαίτερο το να βγαίνω να περπατήσω, κούραση είναι. Εκτός από μια-δυο στιγμές, όταν γαληνεύω λίγο, εκεί που βρίσκομαι στον δρόμο. Τότε όλα αποκτούν διαφορετική σημασία, το τυχαίο εκείνο τμήμα της διαδρομής φωτίζεται διαφορετικά. Γίνεται δικό μου, είμαι σπίτι μου. Όχι το φυσικό περιβάλλον καθεαυτό, από μόνο του, χρειάζεται να βάλεις και την τέταρτη διάσταση μαζί. Είναι η στιγμή – εφοδιασμένη με το όραμα. Ούτε εγώ δεν καταλαβαίνω τι λέω. Μετά, μετά από αυτό, με προλαβαίνει η κούραση και μαζί με τη στιγμή που ήρθε και πέρασε, λέω πως κάτι έκανα τάχα. Έχω μια ιστορία για να πω στον εαυτό μου μελλοντικά, όταν θα τα έχω όλα και θα μου φταίει η νοσταλγία μου.
Χτες χτύπησε το τηλέφωνό μου και ήταν ο Διονύσης, το παιδί που συγκατοικούμε, και μου είπε ότι θα φύγει αυτός, θα πάει να μείνει μόνος του. Δεν ήξερα τι να του πω, ούτε και τώρα ξέρω πως να το χειριστώ. Το τηλέφωνό μου θέλει κι αυτό αλλαγή η συσκευή, πέφτει η μπαταρία αμέσως. Δεν ξέρω τι θα κάνω. Φάτε σκατά. Θα κάτσω να δω λίγο τηλεόραση.
Μετά άνοιξα την τηλεόραση και αφέθηκα να δω λίγο μια ταινία η οποία δε μου άρεσε πολύ. Στην κοπέλα μού αρέσει πολύ αυτός ο ηθοποιός – ο Ζακ Έφρον – της αρέσει να βλέπει όλο ταινίες με αυτόν. Κι εμένα μου αρέσει λίγο ο Ζακ Έφρον μα δε μου αρέσει όπως αρέσει στην κοπέλα μου. Δε μας αρέσει μαζί, μας αρέσει ξεχωριστά. Τώρα η ταινία που βλέπω έχει έναν άλλον, έναν μεσήλικα. Τρώω και λίγα φιστίκια που έχουν περισσέψει από χτες. Δεν είναι για χόρταση, αλλά για την ώρα λύνουν το πρόβλημα του να σηκωθώ και να φάω κανονικά.
Με την κοπέλα μου έχουμε να κάνουμε σεξ κανά δίμηνο. Γενικά έχω σταματήσει να χρησιμοποιώ και το χέρι μου. Η ταινία μιλάει για τις σχέσεις στον μοντέρνο κόσμο δίνοντας και μια κριτική σκοπιά στον Αμερικανικό Νότο. Κουραφέξαλα. Με παίρνουν τα κλάματα σχεδόν αμέσως. Είναι γιατί παίζει αυτό το παιδί που δε μιλάει πολύ και είναι έρμαιο των συνθηκών του. Και ένα κορίτσι που δεν ξέρουμε τίποτα άλλο για αυτήν – μπορεί να είναι κρυφά φασίστρια – παρά μόνο που μιλάει σε αυτόν και κανέναν άλλο. Γι’ αυτό άρχισα να κλαίω. Με τα παιδιά που μιλάνε μεταξύ τους.
Ράμσγκεϊτ, Κεντ
Άνοιξη 2022
Dalai Nylon 